Thursday, August 13, 2009

Answered Prayer



Nagmahal at nasaktan. Paulit-ulit ko na yang nadaanan sa buhay ko. Di ko alam kong ba’t di ako napapagod sa kabila ng sakit na nararamdaman ko. Dahil ba sa masaya ako sa ginagawa ko o sa di pa ako natuto? Ilang beses na akong nagmahal at ilang beses na din akong nasaktan.
Minsan napaisip ako na baka malas lang talaga ako sa pag-ibig. Talaga bang sasaktan ka lang ng taong mamahalin mo ng tunay? Maraming beses na akong nagkaboyfriend pero niloloko ako. “ang tanga-tanga ko” sabi ko sa sarili ko. Tanga ba ang magmahal ng totoo o todo lang talaga akong magmahal?
Isang araw may nakilala ako. Minahal ko siya kahit mahirap. Nagpakatanga ako dahil mahal ko siya. Ang totoo may nobya siya at di ko alam kong ba’t di ko siya mabitawan. Mahal niya daw ako, sabi niya. Nagbitiw ng mga pangakong pilit ko namang pinaniwalaan. Pero bakit sa huli talo parin ako? Ginawa ko na lahat, ang lahat-lahat. Kahit tumutol na ang mga kaibigan ko sa pagmamahal ko para sa kanya. Di ko sila pinaniniwalaan at pinakinggan dahil ang tanging alam ko mahal ko siya. Ang tanging pinaniwalaan ko ay ang pagmamahal ko sa kanya. Sobra akong nasaktan sa mga nagawa niya pero sa kabila ng lahat minahal ko parin siya.
Sinabi ko sa sarili ko na pagdating ng panahon mapapagod din ako sa tangang pag-ibig nato. Pagdating ng panahon makakaya ko din na wala siya. Pagdating ng panahon makikita at mamahalin din ako ng isang taong mahal ko.
Dumating ang araw na lumayo na ako. Mahirap pero kinaya ko. Ang tanging ginawa ko ay nagenjoy kasama ang mga kaibigan ko at nagdasal sa mga pag-kakataong tinulungan niya akong maging matatag sa kabila ng lahat na napagdaanan ko. Alam kong di ako pababayaan ni Lord.
Dumaan ang ilang buwan at nakilala ko ang isang taong minahal ako. At sinabi ko sa sarili ko “ answered prayer na ba ito?”

by Daren Tormis- umaasang hindi na masasaktan pang muli. =)

Are your friends FAKE or REAL?

How can we find true friendship in this world?

Nineteen years of living and honestly I never met that so-called real friend. I have lots of friends. From the moment I started to smile, to feel heartaches, on how to stand on my own, and to talk about on what’s happening around me. But, am I happy with my friends? Of course, I definitely thank and appreciate for having them as my friend. But why do I have so many questions in my mind?

Are they true, understanding, caring, and loving friend? Well, my friends are very caring, loving, and understanding. Ooops! How about being a true friend? I disagree with that, because sometimes a friend will talk behind your back and hate you; they’ll just laugh and blame you in all your faults instead of comforting you, they want to be closed to you because they need something just for themselves and make fun of your imperfections. Sometimes it makes me feel sad that I have many friends, but I never knew if any of them is real.

Sometimes I ask myself, am I true friend? I know and I admit that somehow I became a bad friend. Selfish and hates them. I hate them because I know they’re not true to me. They’re not true because I know they’re not my friend anymore when we’re not facing. Do you know a friend who’s pushing you down instead of pulling you up? A friend who discriminates you instead gives you confidence? Or a friend who instantly leaves you behind whenever he or she found someone that he/she knows he can benefit? If your friends were not like them, all I can say is, CONGRATULATIONS! You are very lucky having a true friend like them. Treasure and value your “real” friends.

Because it's very sad to look back and have regrets about losing someone because you took them for granted. There still time to change and to be a real friend. Be true, be REAL!



--- by Daren Tormis, who’s still searching for a real friend. Are you? ^^.